Daar sta je dan buiten

0
245

Nee, geen 1 april, waar gebeurd. En het is me nog bij ieder kind wat ik heb gelukt! Niet iets om trots op te zijn. Je loopt even naar buiten, ik moest even wat uit het tuinhuisje pakken, doet de deur dicht, want het waaide en regende een beetje. Dan ineens hoor je achter je: ‘Klik’! Ik keek verschrikt op. Shit! Ik denk nog, niet weer, niet weer, neeeee. Ik zie Ziva nog weglopen van de deur. Ze heeft waarschijnlijk de sleutel een heel klein beetje omgedraaid.

Ik druk heel zachtjes de deurklink in, alsof ik als Frodo uit ‘Lord of the Rings’ de ring voor het eerst over zijn vinger schuift. Ik weet niet wat er gaat komen. Gaat de deur nog open of…. 1 minuut later zit ik tegen een kind van 2.5 te bedelen of ze alsjeblieft de deur open wil doen. Ik merk dat ze er niet veel van snapt als ik vraag om de sleutel om te draaien. Ze draait heel vrolijk en trots pirouettes om haar as. Dan zie ik haar lekker een chipie pakken. En zelfs Tommy, de pekinees denkt ‘nu is mijn kans’.

Ik voel aan de deurklink dat hij niet helemaal op slot zit, dus geef een ferme ruk aan de deur en gelukkig gaat hij open. Ok! eye opener. Ze worden wederom ouder wat je dus aan alles merkt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here


The maximum upload file size: 3 MB.