Mijn eerste zeer korte novelle

4
363

Geen idee waar wij elkaar ontmoet hebben en waar we woonden. Het zal rond 1860 geweest moeten zijn. Ik weet alleen dat we in een soort houten huisje woonden, een berghuisje, zo’n huisje uit Little House on the Prairie of zoiets. We woonden samen heel gelukkig, in een open gebied, vlakbij een dorpje. De buren woonden misschien 100 meter verder. Een paar geiten en lammeren hadden we voor de melk en het vlees.Vlakbij stroomde een rustig riviertje, wat haar zo deed denken aan vroeger toen ze klein was. Daarom waren we daar in de eerste plaats gaan wonen. Je kon er met je blote voeten in lopen en je zag de bodem. Zo helder was dat beekje en ook niet heel diep. Achter dat beekje was een mooi bloemenveld vol met mooie paarse, roze en witte wilde bloemen die we iedere dag bekeken vanuit ons slaapkamerraam in de ochtend, waar de zon zo mooi opkwam en het veld deed oplichten alsof het net geschapen was. Dan stond ze voor het slaapkamerraam in haar japon te kijken en te genieten. Ik kwam achter haar staan, sloeg mijn armen om haar middel en zei: Lieverd: “Daar alles wat je ziet is niet van ons, maar zou het jou allemaal schenken als we het geld ervoor hadden”. Dan draaide ze zich om, met die engelachtige blik in haar ogen. Ze keek me diep aan zoals zij dat alleen kon en zei: “Marco, al zou je me de hele wereld geven.. mijn wereld zit in jouw ogen, in jouw hart en in jouw ziel, geen bloemenveld of zonsopgang kan daar tegenop”!

We hadden het niet breed, maar waren erg gelukkig samen. We hadden ook niet veel nodig met z’n tweetjes. Iedere ochtend een goed ontbijt en in de avond een bord warm eten. Vlakbij was een put, die nooit droog leek te gaan staan. Zelfs bij de strengste vorst hadden wij water. Dan deelden we dat ook uit aan de arme mensen om ons heen. In de zomermaanden hadden we een soort van klein moestuintje waar we wat groenten teelden. Veel was het niet. Touwtjes aan elkaar knopen was het meer. Ik was werkzaam als timmerman. Ze werkte nu als zeefdrukker bij de plaatselijke krant en was enorm gemotiveerd en erg creatief. Ze werkte toen we er net kwamen wonen als serveerster in een soort van saloon. Meer een doorgerookt met zweet doordrenkte plek waar mannen na een lange dag werken hun vertier kwamen zoeken door middel van een kaartspel. Al gauw ontdekte de eigenaar van de zeefdrukkerij dat zij creatief was omdat zij altijd zat te tekenen en te schilderen in haar pauzes. Al had ze nog zo’n drukke dag, dit hielp haar de dag door. Die 15 minuten pauze om even weg te dromen bij haar mooie beelden die ze in haar hoofd had zitten over het perfecte leven, de perfecte momenten, geen gezeur, geen schrikbarende berichten over een eventuele oorlog. Dan vergat ze ook alle zorgen die we eigenlijk wel hadden. Iedere week rondkomen van een paar geldstukken van mij die ik verdiende en er keihard voor moest werken. Vroeg weg en in de avond laat thuis. En een enorme vrek als baas, maar er moest brood op de plank komen, en er waren niet veel banen die genoeg geld opbrachten om onszelf te onderhouden. Dus tanden op elkaar en het zou allemaal beter gaan. “Better times are soon to come”, zei ik altijd tegen haar. We redden het wel lieverd.

Toen kwam de burgeroorlog. Vele mannen moesten het veld in om te vechten voor het vaderland. En vooral ik, omdat ik best technisch onderlegd was werd al vrij snel opgeroepen om me aan te sluiten bij de tak van technici om alles te onderhouden en op de veldslagen voertuigen en paardentrailers gauw te repareren, voordat de vijand ze in beslag zouden nemen of in brand zouden steken. Het afscheid was enorm pijnlijk. Gelukkig hadden we hele lieve buren. De buurbrouw was tevens haar beste vriendin. Zij had ook een man, maar hij was kreupel, dus die had geen toegevoegde waarde in de oorlog, en dus werd niet opgeroepen. De avond dat ik weg moest, was een lange avond. Er viel veel regen, het dak begon te lekken en ik zag de wanhoop in haar ogen verschijnen. Wat nu Marco… wat nu? Ik pakte haar gezicht stevig vast, aaide over haar wang en zei: ‘Ik zal terugkomen.. als er iets is, ren je naar de buren en blijf daar wachten. Ze zullen je overal mee helpen. Dat beloof ik! Ik zal terugkomen lieverd.. Ik zal terugkomen…”

Vele weken gingen voorbij zonder ook maar 1 telegram te krijgen vanaf het front. Iedere week kwam er op een groot bord in het dorp te staan welke mannen er helaas niet meer terug zouden komen uit de oorlog. ‘Godzijdank…  gelukkig staat jouw naam er niet bij dit keer Marco’ dacht ze iedere keer. Wat een lange weg iedere week om naar dat bord te lopen. Het was maar iets van 400 meter maar het leken wel 400 kilometer te zijn voor haar. Ze was broodmager geworden. De oogst was mislukt en door de oorlog kwamen er ook minimaal kranten uit. iedereen werd namelijk ingezet, dus het werk kwam niet af. Sporadisch kwam er nieuws: ‘ De veldslag is helaas verloren’, ‘Vele mannen laten het leven’, ‘Weer een afslachting’. Dit waren de koppen die doorkwamen als er een krant uitkwam. De lijst met namen van gesneuvelden kwam regelmatig eerst langs de krant. Dan keek ze met angst in haar ogen of mijn naam erbij stond. “Waarom krijg ik dan geen brief als hij niet op het lijstje staat” dacht ze nog.

Iedere avond zat ze bij de buren. Ons eigen huis verpieterde helaas. Het eens zo mooie huis begon af te takelen. Het trapje van de veranda, waar ik zo hard aan gewerkt had in het voorjaar was ook stuk gegaan. Het was een hel voor haar om terug te gaan naar dat huisje wat ooit ons paradijsje op aarde was. Het bloemenveld lag er niet meer mooi bij en ook de rivier was onrustig geworden. Allemaal voortekenen? Het zal toch niet zo zijn? Ze wilde er absoluut niet aan denken, maar alle feiten wezen die ene kant op.

Totdat er een onbekende man langskwam bij de buren. Zij was er ook. Het was weer een regenachtige dag. Er werd op de deur geklopt. Buuf deed open. De man zei: “Woont hier ene Maria? Een man zei tegen mij dat ze bij een rivier woonde met een bloemenveld en in het trapje van de veranda zou staan: M&M always! Ik heb het huisje gevonden niet ver van hier. Maar is blijkbaar niet bewoond. Nee, zei de buurvrouw, ze woont ook hier. Daar in dat huis, daar is niets meer, alleen maar leegte. Ik zal haar even roepen. Ze kwam naar de deur. De onbekende man vroeg, “ben jij Maria”? ja, knikte ze wat emotioneel, wetende dat dit nieuws wel eens heel heftig kon gaan zijn. De man vertelde dat zijn beste maat Marco hem had gered in de oorlog. Hij zou alles voor hem doen. “Marco had aan mij gevraagd of ik jou wilde zoeken met de boodschap dat hij nog leeft…..Ik ben al een maand naar je op zoek Maria, om je dit te vertellen”.

Dit was helaas dus een maand geleden, dus veel vreugde kon ze er ook niet om hebben. Ze werd er zelfs treurig van. De verhalen die de man vertelde maakte haar neerslachtig. Zoveel doden en gewonden waren er. Dat het bijna niet anders kon dat…dat…… En ze begon ontzettend te huilen. Alles wat we hadden.. weg.. alles wat we voelde.. weg! Ze had zichzelf voorgenomen te denken dat ik dood was.. zodat zij door kon gaan met leven.

Kerst brak aan. Ze had haar draai weer een beetje gevonden. Ze kwam wat aan en werkte weer bij de bar als serveerster. Ze was rustig het huisje weer gaan opknappen. Langzaam krabbelde ze overeind. Het ingekerfde “M&M Always” vervaagde heel langzaam. De houtmijt vrat alles bijna weg. Het deed haar zeer, maar wist ook en dacht bij haar zelf: “Dit was verleden tijd,  het zal nooit meer zo zijn als toen je mij vasthield tijdens het kijken naar het prachtige bloemenveld, de wind door de bomen en het horen van de kolkjes in de rivier. Of dat we iets verder de ‘duinen’inliepen en genoten van een prachtige zonsondergang… met een wijntje in onze hand”. Dit was verleden tijd wist ze.

Kerstavond. Ze was bij de buren. Er waren ook vrienden. Het was een mooi feest. Ineens werd er op de deur geklopt. Ja hoor, de kerstman was ook gearriveerd. Dat moest de andere buurman zijn  die tevens ook al geruime tijd een oogje op haar had. “De eikel” dacht ze altijd. De kerstman kwam binnen. Ho..Ho..Ho… Bij het licht van een paar kaarsen werden er cadeautjes uitgepakt.. Toen zei de kerstman: “Nu heb ik hier nog een pakje voor Maria. Is zij hier ook aanwezig?” Ze zat al geruime tijd in een hoekje verscholen. Mede omdat ze altijd gewend was dat ik bij haar zou zijn met kerst en er altijd zoveel liefde bij kwam kijken. De kerstman gaf het pakje aan haar. Ze maakt het open. Er zat niets in het doosje. Alleen een madeliefje, vanaf het bloemenveld. Ze keek de kerstman aan, vol in de ogen en ze zag het direct! Haar ogen werden groter en groter en liepen helemaal vol. “Je bent het echt hé Marco….. je bent het echt!” Wat een wonder was er geschied.

“Je bent weer thuis”! Ze huilde enorm van blijdschap maar ook van verdriet, omdat ze mij eigenlijk al had opgegeven. Schuldig voelde ze zich, maar ook weer heel blij. Wat een godsgeschenk. De kerstman trok zijn baard naar beneden en daar kwam ik tevoorschijn. Wel beschadigd door de oorlog, maar ongelooflijk.. Marco was terug.

Ik bleef ongeveer 2 maanden bij haar. Ik was opgeklommen naar een hogere functie in het leger. We wisten beiden dat de oorlog niet over was en dat ik weer moest gaan. “Maar dit keer geen twijfels Marco, Jij komt altijd terug en weet je waarom” zei ze? “Omdat ik dat weet, en omdat niemand jou mij af kan nemen. Zelfs niet een kogel. Altijd zul je bij me zijn”.

Samen bouwden we in 2 maanden tijd het huisje weer op. We hadden een boom geplant die ze iedere dag water gaf. Het bloemenveld stond weer in bloei, de maan had er nog nooit zo mooi bijgestaan en de zonsopkomst was mooier dan ooit ervoor. 

Ik moet gaan lieverd. Ze verwachten me daar. Ik weet het, zei ze. Hier, ik heb een madeliefje van hout door de draaierij laten maken. Neem deze mee, hang hem om je nek. voor geluk! Ik nam hem aan van haar en zei helemaal niets. De stilte zei genoeg. Woorden maken soms iets lelijk als je ze toevoegt bij een moment. “En stuur me geen brieven, laat niets van je horen. Geef me geen hoop,  want dan kan ik door zei ze nog… 

4 REACTIES

  1. Wauw… Waar haal je deze inspiratie vandaan? Zo mooi dit verhaal… Zag het helemaal voor me. Je hebt talent!

    Veel liefs,

    Denise

  2. Zo zeg. Ik zou zeggen. breng dit stukje naar een uitgever en laat hun licht er eens over schijnen want hier zet je toch een goed leesbaar stuk neer hoor. Thumbs up!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here


The maximum upload file size: 3 MB.